ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻪ ﺻﺪ ﻫﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺤﻠﻪ ﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ
 ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ
ﻭ ﺑﻪ ﺻﺪ ﻫﺎ ﺭﻓﺘﮕﺮ ﻭ ﺑﻘﺎﻝ ﻭ ﮔﭻ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮ ﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩﻡ
ﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﯽ  ﭘﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩ
ﮔﺮﯾﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺁﺏ
ﺁﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ : ﺩﻟﭽﺴﺐ
ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺳﯿﺪ ﻣﺮﺍ
 ﺑﯽ ﻣﻨﺖ
ﻣﻦ ﺩﺭﺍﻓﻖ ﺍﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﺑﯽ ﺍﻧﮑﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﺎﺷﺪ
ﯾﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺍﻣﯿﺪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﺑﻪ ﻋﯿﺎﺭ 18
ﺳﻔﯿﺪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ
ﺳﻔﯿﺪ ﻭ ﺳﻔﯿﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻋﺎ ﻓﺮﻭﺵ ﻣﺤﻠﻪ ﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺍﮐﺴﯿﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﯿﺨﺮﻡ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎ ﻧﮕﺎﻫﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﺨﻨﺪﺩ
ﭼﺎﺑﻠﻮﺳﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﺳﻨﮓ ﻭﺁﺏ
ﻣﻦ ﻣﯿﺮﻭﻡ
ﻣﯿﺮﻭﻡ ﺑﻪ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﺷﻬﺮ
ﺑﻪ ﺷﻠﻮﻍ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﯿﻮﺳﮏ ﺗﻠﻔﻦ ﺷﻬﺮ
ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺯﺩ ﺑﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺑﯽ ﺗﻠﻔﻨﻢ
ﻓﺮﯾﺎﺩﯼ ﺳﺮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺵ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﺮ ﮐﺮ ﺷﻮﺩ
ﻣﻦ ﻣﯿﺮﻭﻡ ﺑﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﮐﺰ ﺧﺮﯾﺪ ﺷﻬﺮ
ﺳﻼ‌ﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ
ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻭﻗﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ
ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﺸﺖ ﻭ ﻟﮕﺪ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﻋﯿﻨﮏ ﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻋﯿﻨﮏ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﯿﺒﯿﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ ﻭﺷﻠﻮﻏﯽ
ﯾﮏ ﺳﺎﺯ ﺩﻫﻨﯽ ﻣﯿﮕﯿﺮﻡ
ﻣﯽ ﻧﻮﺍﺯﻡ ﻏﻤﮕﯿﻦ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺷﻮﺭﯾﺪﻩ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﮐﺴﯿﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺴﺖ
ﺟﺰﺀ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ