ما می دویم و جاده به جایی نمی رسد

مـا مـی دویـم و جـاده بـه جـایـی نـمـی رسـد

قـولـی کـه عـشـق داده بـه جـایـی نـمـی رسـد

                                      چـون کـوه روی حـرفِ خـودم ایـسـتـاده‌ام

                                     کـوهـی کـه ایـسـتـاده بـه جـایـی نـمـی رسـد!

دریـا هـنـوز هـسـت ولـی مـانـده‌ام چـرا

ایـن رودِ بـی اراده بـه جـایـی نـمـی رسـد

                                    دنـیـا هـمـیـشـه عـرصـه ی پـیـچـیـده بـودن اسـت

                                   آدم کـه صـاف و سـاده بـه جـایـی نـمـی رسـد

تـاریـخ را ورق زدم و مـطـمـئـن شـدم

هـرگـز کـسـی پـیـاده بـه جـایـی نـمـی رسـد

                                  مـن حـاضـرم قـسـم بـخـورم مـسـت نـیـسـتـم

                                 ایـن چـنـد جـرعـه بـاده بـه جـایـی نـمـی رسـد !

+حسین طاهری