پیشینهء ایران-3 (پیش از تاریخ ایران-3)

پیشینهء ایران-3 (پیش از تاریخ ایران-3)
در حدود سال 81000 پ.م. ، گروهی از "آدمهای کالبد امروزی اندیشگر" (1) با فرهنگ "میان کهن سنگی" ویژهء خودشان {1} (1) از تنگهء هرمز گذشتند و به فراز (شمال) این تنگه ، پاگذاردند (2). شماری از آنها در آنجا ماندند ، ولی شماری دیگر از آنها بیدرنگ نوبومروی (مهاجرت) خود به سوی هند را آغاز کردند (2) . در پیرامون سال 56500 پ.م. ، شماری از آن گروهی که در شمال تنگهء هرمز مانده بودند ، نوبومروی (مهاجرت) خود به سوی رشته کوه زاگرس را آغاز کردند (2)، چون کوهستان به چرائی داشتن "غار" ، تنها زیستگاه ممکن برای آنها بود . باید دانست که آدمهای نخستین می باید از "غار" به سرنام (به عنوان) خانه و سرپناه بهره برداری کنند ، وگرنه نمی توانستند زنده بمانند . شایان یادآوری است که این وابستگی آدمهای نخستین به "غار" ، در همهء هنگامه های "میان کهن سنگی" ، "نو کهن سنگی آغازین" ، "نو کهن سنگی" و "میان سنگی" ادامه یافت . دیگر انگیزهء آنها از این نوبومروی (مهاجرت) به کوهستان زاگرس ، یافتن اندوختگاه های (منابع) "گیاهی" ، "جانوری" ، و "کانی" (معدنی) بهتر و بیشتر و پرگونه تر (متنوع تر) ، و همچنین دسترسی یافتن به " آب نوشیدنی" بسنده (کافی) بوده است . به سرنام نمونه (بعنوان مثال) ، آنها چون برای ساختن ایزارهای سنگی کارآمدتر ، به سنگهای ویژه ای نیاز داشتند که در همه جا یافت نمی شدند ، می باید برای پیدا کردن سنگهای درخور (مناسب) ، همواره به جاهای تازه تری بروند . این "ایرانیان نخستین" پس از اینکه به ابتدای رشته کوه زاگرس رسیدند ، همچنان نوبومروی (مهاجرت) رو به فراز (شمال) خود را برای یافتن سرزمینهائی بهتر دنباله گیری کردند ؛ بگونه ای که آنها توانستند تا سال 51000 پ.م. در همهء کوهستان زاگرس ساکن شوند . آنها پس از رسیدن به نزدیکی های جایگاه شهر امروزی "مهاباد" ، توانستند در پیرامون سال 52000 پ.م. به فرهنگ "آغازین نوکهن سنگی" {2} دست یابند (3). کمی پس از از این هنگام ، همزیستی دوستانه و نیز آمیزش جنسی محدود "آدم های اندیشگر کالبد امروزی" با "نئاندرتال ها" (که در گامهای پایانی روند "گونه نابودی" (انقراض) خود بودند) ، آغاز شد ؛ ولی به هر روی ، نئاندرتال ها در پیرامون سال 28500 پ.م. فراگیرانه "گونه نابود" (منقرض) شدند (4) . باید دانست که امروزه ، به چرائی (بدلیل) همان نزدیکی های جنسی ، ژن آدم های نئاندرتال در شماری از "آدمهای اندیشگر کالبد امروزی" دیده می شود .
در پیرامون سال 42000 پ.م. ، گروهی از "ایرانیان نخستین" ساکن میانه های زاگرس ، نوبومروی (مهاجرت) خود به سوی آسیای میانه را آغاز کردند ، و در پیرامون سال 41000 پ.م. به مقصد رسیدند ، و همایهء (جامعهء) "ایرانیان نخستین" آسیای میانه را تشکیل دادند . بی گمان ، گروه هائی نیز در سرزمینهای خوش آب و هوای مسیر این نوبومروی (مهاجرت) ، یعنی در مکانهائی که امروزه شهرهای اراک ، تفرش ، آشتیان ، ساوه ، ری ، سمنان ، دامغان ، و گرگان جای دارند ، ساکن شدند . در پیرامون سال 45000 پ.م. ، یعنی سه هزار سال پس از نوبومروی به آسیای میانه ، ایرانیان ساکن نیمهء فرازی (شمالی) زاگرس ، به فرهنگ "نوکهن سنگی" {3} دست یافتند ، ولی "ایرانیان نخستین" آسیای میانه ، برای دست کم 38000 سال در همان فرهنگ "آغازین نوکهن سنگی" {2} خود ماندند ؛ اگرچه ایرانیانی که در کانونهائی از مسیر نوبومروی (مهاجرت) (اراک ، تفرش ، آشتیان و....) ساکن شده بودند ، و نیز "ایرانیان نخستین" پدفراز (جنوب) زاگرس ، به چرائی (بدلیل) نزدیکی به میانهء زاگرس ، توانستند با دیرکردی (تاخیری) نه چندان زیاد به فرهنگ " نو کهن سنگی" {3} دست یابند .این ایرانیان نخستین ، پس از گذراندن هنگامه های فرهنگی "نوکهن سنگی" و "میانسنگی" ، و پس از پایان یافتن هنگامهء یخبندان "یانگر درایاس" {4} ، در پیرامون سال 9000 پ.م. برای نخستین بار در جهان ، در "گنج دره" در 40 کیلومتری خاور شهر کرمانشاه ، و نیز در "تپه آسیاب"، در چند کیلومتری خاور شهر کرمانشاه ، توانستند به فرهنگ "نوسنگی" دست یابند . بواژگانی دیگر (بعبارتی دیگر) ، "ایرانیان نخستین" ساکن "گنج دره" و "تپه آسیاب" برای نخستین بار در جهان توانستند کشاورزی و رام کردن "بز" را از روی آروین (تجربه) فرابگیرند و بکار ببندند (5) و نخستین " دهکدهء جهان" را در سال 8500 پ.م. در آنجا بسازند (5) . از دیگر دستاوردهای این مردم ، ساخت آوندهای (ظروف) سفالی و ابزارهای سنگی پرداخت شدهء (صیقل خوردهء) پیچیده بوده است . مردم "گنج دره" و "تپه آسیاب" سپس برای نخستین بار در جهان ، سامانهء شمارش کردن را پدید آوردند (6). آنها از این سامانه برای شمردن بزها و اندازه گیری کشتبارها (محصولات کشاورزی) بهره می بردند . در این سامانه ، از گوی هائی سفالی