.

.
"در میان تمام سلاح های جوخه ی اعدام ، یک اسلحه با گلوله ی مشقی هست" که مشخص نمی کنند در دست کدام یک از سربازان است تا پس از فرمانِ آتش و تماشای صحنه ی مرگ ، هر سرباز با احتمالِ مشقی بودن یا نبودنِ گلوله اش ، در شکِ میانِ کشتن یا نکشتن بماند و عذاب وجدان نگیرد !
زندگی هم به نوعی جوخه ی اعدام است ، با این تفاوت که در آن ، همه ی گلوله ها مشقی است جز یکی ...
می توان در مقابل تمامشان ایستاد ، نگران چیزی نبود و شکستشان داد ،
می توان کنارشان زد و پیروز شد ،
می توان نشانه گیری و حتی قاطعیتشان را دید ، لبخند ملیحی زد و محکم تر از قبل ، ادامه داد .
اما آن یک نفر ؛
کسی که گلوله اش حقیقی است و شلیکش کارساز ،
کسی که در برابرش بی دفاعی و ناگزیر ؛
کسی نیست جز همان کسی که دوستش داری ...
آدم هایی هستند که احساس و انگیزه و اعتمادت را می کشند و عذاب وجدان هم نمی گیرند !
پس حواست باشد خشابِ کدام اسلحه را پر می کنی .
.
نرگس_صرافیان_طوفان‌