سال90که یکی از دوستام(شهیدمحمدسلیمانی) بشهادت رسیده بود ت

سال90که یکی از دوستام(شهیدمحمدسلیمانی) بشهادت رسیده بود توگلزار شهدا و قتی پیکر شهیدو کنار مزارش گذاشتن و صورتشو باز کردند تا خانوادش برای آخرین بار باهاش وداع کنن صحنه ای دیدم که جگرمو سوزاند و تاقیام قیامت تو خاطر و جلو چشمم موند..
دختر یکسالو نیمه اش آمده بود کنار سر بابایی که شاید چند هفته ای ندیده بودش و با ربان شیرینش و لبخند کودکانه و معصومش هی میگفت بابا ...بابا...پاسو (پاشو)..من....بابا...پاسو ....بازی....
به راستی چه کسی میخواهد دوای درد خانواده شهدا باشد!!!؟؟؟اگر نیستیم نمک بر زخمشان نباشیم
جانم حسین