‏« ﻧﯿﻠﻮﻓﺮِ ﺁﺑﯽ ﺑﻮﺩﻥ ...‏»

‏« ﻧﯿﻠﻮﻓﺮِ ﺁﺑﯽ ﺑﻮﺩﻥ ...‏»
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻗﺼﻪﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽﺳﺖ،
ﭘﯿﻨﻮﮐﯿﻮ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺁﺩﻡ ﻣﯽﺷﻮﺩ،
ﮐﻔﺶِ ﺑﻠﻮﺭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺰِ ﭘﺎﯼ ﺳﯿﻨﺪﺭﻻ ﺟﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ
ﻭ ﺷﺎﻩﺯﺍﺩﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺭﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪﺍﯼ ﺳﻔﯿﺪﺑﺮﻓﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏِ ﺟﺎﺩﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ ...
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﯾﻤﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦﺩﻡ
ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺳﯿﺰﺩﻩﺳﺎﻟﻪ
ﺗﻨﺶ ﺭﺍ ﭼﻮﺏِ ﺣﺮﺍﺝ ﻧﻤﯽﺯﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩﯼ ﺗﺒﺨﯿﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ
ﻭﺍﭘﺴﯿﻦ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺗﮑﻪﺍﯼ ﺯﺭﻭﺭﻕ ...
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺑﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺯﺧﻢ ﺯﻧﺪﻩﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ
ﻭ ﻭﺯﻧﻪﻫﺎﯼ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺭﺅﯾﺎﻫﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺠﯿﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺪﻩﮔﯽ ﺁﺩﺍﻣﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﯽﻣﺰﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺑﺮ ﺳﻨﮓﻓﺮﺵ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺗـُﻔﺶ ﮐﻨﯿﻢ !
ﻣﺎ ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮِ ﺁﺑﯽ ﺑﻮﺩﻧﯿﻢ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣُﺮﺩﺁﺏِ ﻟﺠﻦ ﺑﺴﺘﻪ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﺏﻧﻤﺎﯼ ﯾﮏ ﭘﺎﺭﮎ ...
ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻞ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﻋﻄﺮ ﺑﭙﺎﺷﯿﻢ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻋﻔﻮﻧﺖ، ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ...
ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ،
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﻪﻫﺎ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻨﯿﻢ ...
ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮ
ﺭﻭﯾﺶِ ﺟﻔﺘﯽ ﺑﺎﻝ ﺭﺍ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ
ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ !