لبخند که می زنم

لبخـنـد که می زنـم
در دنیـآی کودکآنـه خودتان فکر می کـنیـد؛
دردی نیسـت ...
زجـری نیسـت ...
غَمی نیسـت ...
امـا ...


بـا هر لبخـنـد روحم زخم بـر می دارد ...-
قهقهه که می زنم دلم ضجه می زنـد ...
این آَست حکآیت کسی که
بـآ خنـده هایش دنیـآیی را می خنداند