به خــــیاط باشی خواهم گفت :

به خــــیاط باشی خواهم گفت :

رخت دامــــادی من ، همچون بخــتم سیاه باشد

زیر کت جلیقه بگذار ، طوری که وجـــدانم پیدا نباشد

کمی تنگ تر از معمول بدوز ، نباید احساسم به جــایی درز کند

یقه ی پیراهنم بی دگمه باشد ، بغضم را باید قـــورت دهم

و درست همان لحظه که مقابل آینه لباس دامادی ام را تجسم میکنم

و با "لبخند مصنوعی"خودم را برای بودن کنار دیگری "فریب"می دهم

ب خـــــیاط خـواهم گفت :

وقتی کـه" آرامــــــش " نداری ، دیگــر تفـــاوتی نمی کـند

" بمـــانی و بگـــندی یا بــروی و بخــــندی "

.

.

.

و تو سال ها بعــــد ...

به خیاط باشی بگو :

لباس سفــید بخــتت ، همچون رخــت آخــرتت ســاده باشد

کمی گشـادتر از معمول بـدوزد ، تو کلی حســرت در دل داری

پایین لباس دنبــالــه نداشته باشد ، قـرار نیست کسی دنبالــت بیاید

آستین لباسـت بلـند باشد ، شــاید لازم شـــد اشکــت را پاک کـنی

و درست همان لحظه که مقابل آینه لباس عروسی ات را تجسم کردی

و با "لبخندی دروغین"خودت را برای بودن کنار دیگری "زجر"می دادی

خیاط به تو خواهد گفت :

وقتی کـه "عـشــــق " نداری ، دیگــر تفـــاوتی نمی کـند

" بمـــانی و بگـــندی یا بــروی و بخــــندی "