تنهایی شاخ و دم که ندارد!

تنهایی شاخ و دم که ندارد!
تنهایی یعنی من
یعنی تو
یعنی همین که ما خواستیم تا باعث تنهایی هم شویم
و یک روز نه! یک سال نه!
سالها گوشه گوشه این زندگی تماشاگر تنهایی هم باشیم!
تنهایی یعنی همین حرفهایی که توی دلم مانده
یا همین حرفهایی که بغض شده اند در گلویت
تنهایی یعنی همین پیراهن چروک من که دست کسی اتویش نشد!
تنهایی یعنی همین چادر بلند قشنگ تو که گوشه اتاق خاک میخورد!
تنهایی یعنی همین قابلمه ای که سه وعده بغض میکند از طعم زهری که دست تو میدهد و کام من ...
تنهایی یعنی همین سقف خانه که پر است از لکه های دعاهایی که بالاتر نرفته!
تنهایی یعنی همین دیوارهایی که پر از است از قابهای بغض و حرف و درد و دل و ....
بی خیال! بگذار بگویم که قاب بزرگش گریه های ممتد مردیست که هیچ وقت بوی عطر نداد تا دل از کسی ببرد!
تنهایی یعنی همین نوشته ها
همین گلایه ها
همین عکسهای سیاه سفیدی که دل خیلی ها را میگیرد و حال خیلی ها را به هم میزند!
تنهایی یعنی من
همین "من" که گاه میخواهد بزند زیر خیلی چیزها و بشود انچیز که نمیخواهد ...
من
یک
تنهای
واقعیم...