حاصل انتظار شد موی سپید بر سرم

حاصل انتظار شد موی سپید بر سرم
آینه  شرم  می کند  از  ته  دل مکدرم

پنجره خسته شد ولی همدم چشم میشود
اسب  سپید  آرزو  می بردم  به  هر  درم

برکه  خبر  ندارد  از  ماه  ولی  ستاره ها
می شمرند  اشک  را  باز  ز گونه ی  ترم

چشم به راه مانده ام در هوسی که بگذرد
باز  در  آسمان  دل  خاطره ی  کبوترم

بید به باد می دهد فرصت دل سپردنش
رقص قشنگ  رنگها  شد  غزلی  به دفترم

قصه ی تلخ می شود بوسه ی قهوه بر لبم
طعم   شکر  نمی دهد   یاد  تو  در  برابرم

ای غم نا تمام من... غصه ی بی حساب من
رنگ خزان گرفته دل نیست به جز تو درسرم