ﺑﻮﻡ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ

ﺑﻮﻡ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ
ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﻢ ﺧﺴﺘﻪ
ﻗﻠﻤﻢ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻧﮕﻬﺎﯾﻢ ﺧﺎﻟﯽ
ﺁﻩ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺫﻭﻕ ﺍﺳﺖ
ﺳﺒﺰﻩ ﻫﺎﯾﺶ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩُ ﺁﺳﻤﺎﻧﺶ ﺩﻟﮕﯿﺪ
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺠﻮﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺘﺎﺯﺩ
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﻨﺎﺯﺩ
ﮔﻞ ﻗﺮﻣﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﺠﺎ ﺭﻓﺖ ﺑﻬﺎﺭ
ﺁﺑﯽ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻬﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﺰﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ
ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺯﻫﺮ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺟﮕﺮﻡ ﻣﯽ ﭘﺎﺷﯽ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺩﺭﺩ ﺩﻟﻢ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻢ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺏ ﺩﻟﮕﯿﺮﺵ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻣﺤﻮ ﮐﻨﻢ
ﺗﺎ ﻧﻤﯿﺮﺩ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﺑﻮﻡ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﺪﻡ ﻣﻦ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻣﻦ ﻭ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻧﻨﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﻣﻮﯼ ﻣﺮﺍ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻦ ﻗﻠﻢ ﻣﻮﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺁﻥ ﮐﺲ ﻧﺪﻫﻢ
ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺳﺒﺰ ﺷﻮﺩ