بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت چهارم :
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ - پس روى خود به سوى دين حنيف كن كه مطابق فطرت خدا است فطرتى كه خدا بشر را بر آن فطرت آفريده و در آفرينش خدا دگرگونگى نيست، اين است دين مستقيم ولى بيشتر مردم نمى‏دانند.(سوره روم آیه 30)
پس اگر آدمی توجهش به عقل و فطرت خدا جو و خداپرست بود، دائم یاد خدا بود و در جهت قرب به او حرکت کرد، نفس مطمئنّه و بالتبع آن نفس لوامه‌اش در همان جهت قدرت می‌گیرد.
اما اگر انسان دائم متوجه بدن و نیازها و لذایذ حیوانی بود، نفس امّاره اش قدرت می‌گیرد و نفس مطمئنّه تضعیف می‌ گردد.
ملامت‌گری و پشیمانی - لوامه در هر دو حالت فعال است، یا از رویکرد حق پشیمان می‌شود و یا از رویکرد به باطل پشیمان می‌شود.
هر چه انسان در گناه اصرار و لجاجت کند، نفس لوامه‌اش در ملامت‌گری گناه تضعیف شده و کمتر پشیمان می‌شود و یا اصلاً این نفس به حالت کُما و مرگ می‌رود و انسان اصلاً پشیمان هم نمی‌شود. و هر چه انسان بیشتر به خدا و به خود توجه کند نفس لوامه‌اش در این جهت قوی‌تر می‌شود.
پس، معصیت جای خود، راه استغفار و توبه نیز باز است، اما هیچ گاه اجازه ندهیم که نفس لوّامه در ما بمیرد. اگر خود را در خطا ملامت نکنیم که پیشمان نمی‌شویم و بر نمی‌ گردیم، متکبر هم می‌شویم.
دقت کنیم که شیطان را چه ابلیس و چه جنودش از جنّ و انس هیچ راه نفوذی به عقل و فطرت نیست، لذا فقط راه طبیعت برایش باز است، از این رو از طریق تحریک نفس امّاره وارد می‌ شود. آیا هیچ گناهی هست که به مبدأ، مصدر و علت و غایتش حبّ الدنیا نباشد؟!(ادامه دارد...)