هر که نازک بُوَد تن یارش

هر که نازک بُوَد تن یارش
گو دل نازنین، نگه دارش

عاشق گل دروغ می‌گوید
که تحمل نمی‌کند خارش

کاش با دل هزار جان بودی
تا فدا کردمی به دیدارش

عاشق صادق از ملامت دوست
گر برنجد به دوست مشمارش

کس به آرام جان ما نرسد
که نه اول به جان رسد کارش

سعدی