غزلخانه عشق

غزلخانه عشق
قصه ما و شما
اندر این آینه رنگزده
جیوه اندود به بیرنگی خود
سینه جنگ سراب
سبزی خاطره عاطفه
را می بینم....

زردی نفرت یك
قرن فراق
قصه ما و شما
ناگهان از گذر سرد زمان
در شب مستی این بی خبری
غم همدردی یاران
در دل برف سپید
رنگ خاكستری فاصله را می گیرد....

او كه زد رنگ
به این بی رنگی
چونكه از جور خزان گذرش
این سپیدی
همه جا زرد نمود....