2/4 نکته‏ها و پیام های سوره انسان آیه7 -10:

2/4 نکته‏ها و پیام های سوره انسان آیه7 -10:

5- سؤال: مطابق شان نزول مرد اسیر بر در خانه علی ع به هنگام افطار آمد، مگر اسیران زندانی نبودند؟
اما با توجه به یک نکته پاسخ این سؤال روشن می‏شود که طبق نقل تواریخ در زمان پیامبر (ص) مطلقا زندانی وجود نداشت، و حضرت (ص) اسیران را تقسیم کرده و به دست مسلمانان می‏سپرد، و می‏فرمود مراقب آنها باشید، و به آنها نیکی کنید، و گاه که توانایی بر تامین غذای آنها نداشتند، از دیگر مسلمانان برای اطعام اسیران کمک می‏گرفتند، و آنها را همراه خود و یا حتی بدون همراهی خود به سراغ سایر مسلمانان می‏فرستادند، تا به آنها کمک کنند. زیرا در آن موقع مسلمین سخت در مضیقه بودند. البته بعدا که حکومت اسلامی گسترش پیدا کرد، و تعداد اسیران بالا گرفت‏ و حتی مجرمان با گسترش دامنه حکومت زیاد شدند، زندان به وجود آمد، و ارتزاق اسیران و مجرمان از طریق بیت المال صورت می‏گرفت‏.

6- از آیه فوق به خوبی استفاده می‏شود که یکی از بهترین اعمال، اطعام محرومان و نیازمندان است، نه تنها نیازمندان مسلمان که اسیران بلاد شرک نیز تحت پوشش این دستور اسلامی قرار گرفته، تا آنجا که اطعام آنها یکی از کارهای برجسته" ابرار" شمرده شده است.
در حدیثی از رسول خدا ص می‏خوانیم: استوصوا بالاسری خیرا و کان احدهم یؤثر اسیره بطعامه
" با اسیران به نیکی رفتار کنید، مسلمانان هنگامی که این سخن را شنیدند گاه غذای خود را به اسیر داده و او را بر خویشتن مقدم می‏شمردند"

7- کمکی ارزش دارد که لوجه الله و خالصانه و به دور از هر منّت و انتظاری باشد.
منظور از" وجه اللَّه" نیز همان ذات خدا است، و گرنه خدا" صورت" جسمانی ندارد، و این همان چیزی است که در سایر آیات قرآن نیز روی آن تکیه و تاکید شده است، در آیه 272 بقره می‏خوانیم: وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ‏:" شما جز برای خداوند انفاق نکنید" و در آیه 28 سوره کهف در توصیف همنشینان شایسته پیامبر ص چنین آمده است: وَ اصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ‏:" با کسانی باش که پروردگار خود را صبح و شام می‏خوانند، و تنها ذات او را می‏طلبند".

8- تعبیر از روز قیامت به روز" عبوس" و" سخت" با اینکه عبوس از صفات انسان است و به کسی می‏گویند که قیافه‏اش را در هم کشیده، به خاطر تاکید بر وضع وحشتناک آن روز است، یعنی آن قدر حوادث آن روز سخت و ناراحت کننده است که نه تنها انسانها در آن روز عبوسند بلکه گویی خود آن روز نیز عبوس است.
بنابراین برای فرار از آن روز عبوس، امروز در برابر مسکین و یتیم و اسیر، عبوس نکنید.