از شهرهای بزرگ

از شهرهای بزرگ

که در قصه‌های تو نبودند، می‌ترسم

از خیابان‌هایی که پایم را به راه‌های نرفته بسته‌اند

و عشق‌های کوچکی که دلم را

به پنجره‌های واماندۀ لعنتی


می‌ترسم

از روزهایی که با تنور تو روشن نمی‌شوند

و شب‌هایی که با هزار و یک روایتِ گوناگون

چشم‌های مرا نمی‌بندند


دلم هوای خانۀ کاگِلی‌ات را کرده

با پستوی تنگ و تاری

که عطر آغوش پدربزرگ را در آن حبس کرده بودی

دلم هوای تو را کرده

که برایم چای بریزی

و دوباره بگویی چگونه صورت من، شصت سالِ پیش

جوانی کُرد را عاشق تو کرد



برایم چای بریز ننه‌آقا

!و اشک‌هایم را با گوشۀ گلدار چارقدت پاک کن

خسته‌ام، خسته

و هیچ‌کس آنقدر زن نیست

که ساعت‌ها بشود برایش گریست

از مجموعه ی صدایم را از پرنده های مرده پس بگیر