لب های تو از صد شکرستان زده بیرون

لب های تو از صد شکرستان زده بیرون
دستان تو از سوره ی رحمن زده بیرون

هر صبح به تسبیح تو خورشید نشسته
از چشم ترت آیه ی باران زده بیرون

از خاصیت ذاتی فولاد بعید است
از پنجره گل های فراوان زده بیرون

از روسری دفتر اشعار سپید و
از هر غزلت موی پریشان زده بیرون

تا هند و سمرقند و بخارا و هرات و
آوازه ی نام تو از ایران زده بیرون

دشتی پر آهو شد و پرواز کبوتر
از خانه ی خود شاه خراسان زده بیرون