بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌بَسیطُ الحقیقة :
حُکَما گفته‌اند؛ بَسِیطُ‌الحَقِیقَةِ، کُلُّ‌الأشیاءِ بسیط‌ حقیقی، همهٔ چیزهاست! (صدر المتألهین، مجموعه رسائل فلسفی، تهران، حکمت، بی‌تا، ص 94)
دقت کن! بسیط حقیقی، کل اشیاء است. و بسیط‌ بودن، خالی از غیر بودن است. این خالی بودن است که بسیط را معنا می‌بخشد. آن‌که چیز است، آن‌که مرکب است، آن‌که خودِ حقیقی‌اش نیست، بسیط نیست. آلوده به غیر است.
‌اما آن‌که به حقیقت وجودی‌ اش نائل گشته، آن‌که خالی از غیر است، آن‌که آینهٔ وجودی‌ اش بی‌زنگار است، هر چیزی در او و به او زندگی می‌کند. به واقع او نمایان‌کنندهٔ همهٔ چیز هاست آن هم بی‌آنکه خودْ چیز باشد. زیرا این خالی بودن در تماس با هر چیزی است. این خالی بودن به همه چیز راه دارد.
‌این بسیط است که همه‌چیز از او سر برآورده است. روشن‌تر آنکه هرچیزی محتاج این بسیط، محتاج این پاکی، محتاج این نه‌چیز است. در هستی هر نیرویی چه نیروی مذکر و چه نیروی مؤنث، چه مثبت و چه منفی، در این نه‌چیز است که سکنا دارد. ریشه‌اش اینجاست و در این کیفیت وجودی‌ است که می‌تواند آرام و قرار یابد. این خالی از چیز، این پاک از همه‌ چیز، خودْ نه مذکر است نه مؤنث. نه مثبت است نه منفی. بسیط است. می‌پذیرد بی‌آنکه خود تأثیر پذیرد. ای دوست، بسیط محض خداست.
‌و تنها مراقبهٔ اصیل می تواند تو را به بسیط محض نزدیک و نزدیکتر کند. تو را به قرب کل کامل رساند زیرا کاری که مراقبه می کند قلب و ذهن تو را خالی از غیر می کند.
هرچه خالی تر ،شوی مقرب تری کامل تری این پرها نیستند که کامل،اند که همه اند. آنها همواره با ترکیباتشان محشورند با ذهنیاتشان آلوده اند وجود ترکیبی وجودی محتاج است محتاج به همان ترکیباتی که از آنها شکل گرفته است. حال آنکه تنها این بسیط است که فقط خودش است. بی نیاز از غیر و همه نیازمند او.
ای دوست در این روزگاران پر قیل و قال در این زمانه مملو از نظریات و ذهنیات رنگارنگ در این عصر پُر از توهمات بی حاصل هر صبحو شام ذهن خود را خالی کن احساسات و عواطف تاریک را شجاعانه بدور بریز و خالی خالی شو تو تنها با این خالی بودن است که به بسیط و به حقیقت وجودیت نزدیک تر می شوی. اگر می خواهی همه چیز باشی باید از همه چیز خالی شوی و یادت باشد که همه چیز بودن جامع اضداد بودن است.