دوست دارم گاهی توی چشم آدمها نگاه کنم و با قاطعیت تمام ب

دوست دارم گاهی توی چشم آدم‌ها نگاه کنم و با قاطعیت تمام بگویم؛ حوصله‌تان را ندارم فعلا، که کارم نداشته باشید و نپرسید چه می‌کنم.
دوست دارم به هرکسی که توی کارم دخالت کرد و سعی بر تحمیل نظرش به من را داشت بگویم؛ هی فلانی! سرت به کار خودت باشد.
دوست دارم گاهی به هرکسی که فکر می‌کند عقل کل است و فقط راهی که خودش می‌رود و فکری که خودش می‌کند و حرفی که خودش می‌زند درست است تشری بزنم و بگویم؛ تو اندازه‌ی مورچه می‌فهمی! که فقط مورچه‌ها همه‌شان یک‌جور فکر می‌کنند و یک مسیر را می‌روند و یک هدف دارند.
که نترسم دلی می‌شکند و بغضی می‌ترکد یانه، که نترسم چگونه قضاوت خواهم‌شد...
دوست دارم گاهی از زیر بار تمام مسئولیت‌ها و مشغله‌ها شانه خالی کنم و بروم توی اتاق، در را قفل کنم، پرده را بکشم، چراغ را خاموش کنم، بروم زیر پتو و تمام روز را بدون هیچ عذاب وجدانی بخوابم...
ولی نمی‌شود، دلم نمی‌آید، بلد نیستم...
من بلد نیستم آدم‌ها را برای آرامش و راحتیِ خودم له کنم، که له می‌شوم اما له نمی‌کنم، که می‌شکنم اما نمی‌شکانم، که تحمل می‌کنم...
من همیشه دوست دارم، اما بلد نیستم.

#نرگس_صرافیان_طوفان