دخترک شعرم

دخترک شعرم
با آهنگِ حضورت
در آبی ترین افقِ ذهنم
روی وزنِ کلمات می رقصند
پروانه های احساس
از پیله ی سرخِ قلبم بیرون می آیند
از چشمه ی باور من
شبنمِ مهرِ تو را می نوشند
با نوازش های یادت
روی وسعتِ دشتِ دلتنگیِ من می خوابند

از حنجره ی فاصله
فریادی برمی خیزد
خوابِ پروانه ها / می آشوبد
جای خالیِ تو
قلبِ مرا می لرزاند..