کم به دست آوردم ت افزون ولی انگاشتم

کم به دست آوردم ت، افزون ولی انگاشتم
بیش از این ها از دعای خود توقع داشتم
.
بید مجنون کاشتم ، فکر تو بودم ، خشک شد
زرد می شد مطمئنا کاج اگر می کاشتم
.
آن که زد تیغ مکرش گردنم را ، خود شمرد
چندگامی سوی تو بی سر قدم برداشتم
.
ای شکاف ِ سقف ِ بر روی سرم ویران شده !
کاش از آن اول تو را کوچک نمی پنداشتم
.
آه ِ من دیشب به تنگ آمد ، دوید از سینه ام
داشت می آمد بسوزاند تو را ، نگذاشتم !
.
.
.
"کاظم بهمنی"