ﭼﻮ ﺑﺸﻨﻮﻯ ﺳﺨﻦ ﺍﻫﻞ ﺩﻝ ﻣﮕﻮ ﻛﻪ ﺧﻄﺎﺳﺖ

ﭼﻮ ﺑﺸﻨﻮﻯ ﺳﺨﻦ ﺍﻫﻞ ﺩﻝ ﻣﮕﻮ ﻛﻪ ﺧﻄﺎﺳﺖ
ﺳﺨﻦ ﺷﻨﺎﺱ ﻧﻪﺍﻯ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺧﻄﺎ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﺳﺖ
ﺳﺮﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﻰ ﻭ ﻋﻘﺒﻰ ﻓﺮﻭ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ
ﺗﺒﺎﺭﻙ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﺎﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﻝ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻛﻴﺴﺖ
ﻛﻪ ﻣﻦ ﺧﻤﻮﺷﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﻐﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻏﻮﻏﺎﺳﺖ
ﺩﻟﻢ ﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﻭﻥ ﺷﺪ ﻛﺠﺎﻳﻰ ﺍﻯ ﻣﻄﺮﺏ
ﺑﻨﺎﻝ ﻫﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻛﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﻧﺒﻮﺩ
ﺭﺥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺷﺶ ﺁﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻔﺘﻪﺍﻡ ﺯ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﻣﻲﭘﺰﺩ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﺧﻤﺎﺭ ﺻﺪﺷﺒﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺷﺮﺍﺑﺨﺎﻧﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪ ﺯ ﺧﻮﻥ ﺩﻟﻢ
ﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﺩﻩ ﺑﺸﻮﻳﻴﺪ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺩﻳﺮ ﻣﻐﺎﻧﻢ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻲﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻛﻪ ﺁﺗﺸﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺎﺳﺖ
ﭼﻪ ﺳﺎﺯ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﻲﺯﺩ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺏ
ﻛﻪ ﺭﻓﺖ ﻋﻤﺮ ﻭ ﻫﻨﻮﺯﻡ ﺩﻣﺎﻍ ﭘﺮ ﺯ ﻫﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺩﻳﺸﺐ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻓﻀﺎﻯ ﺳﻴﻨﻪ ﺣﺎﻓﻆ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺮ ﺯ ﺻﺪﺍﺳﺖ