همیشه با دل غمگین و خسته می آیی

همیشه با دل غمگین و خسته می آیی

قشنگ من! پر دردی ، شکسته می آیی

             بهار از تو خبر داد و منتظر ماندم

             و قصه های تو را شعر گونه می خواندم

نگاه کردی و فهمیده ام به رسم غزل

دلی که دست تو افتاد، غمی ست لاینحل

             غروب کردی و تنها ترانه می خواهم

             همیشه فکر محالم، بهانه می خواهم

به ساعت دلم اکنون هزار سال گذشت

تمام غربت من در سکوت لال گذشت

             و حال آخر شعرم دوباره برگشتی

             دوباره در غزلم شعرواره برگشتی

و من که سخت در اندیشه ی فرار این بار

و خسته از نگه سرد انتظار این بار…

             هنوز عاشقم و شعر حرف آخر من

             بیا! قبول! بمان در امید و باور من

و التیام غم دل شکسته ات با من

همیشگی! دل غمگین و خسته ات با من