ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺳﻬﺮﺍﺏ؟

ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺳﻬﺮﺍﺏ؟
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺖ ﺳﺮﻡ!
ﺁﺭﺯﻭﯾﻢ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﯽ ﺩﺯﺩﯾﺪ
ﺁﺑﺮﻭﯾﻢ ﺭﺍ ﺣﺮﻓﯽ ﻟﻪ ﮐﺮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﻋﺸﻖ ﮐﺠﺎ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪ؟
ﺑﻪ ﭼﻪ ﺟﺮﻣﯽ ﻏﺰﻟﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ؟
ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﯽ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ؟
ﮔﻠﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺳﻬﺮﺍﺏ ..........
ﺩﻝ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮ
ﻫﻮﺱ ﺁﺩﻣﻬﺎ ..... ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ؟
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ
ﺗﺎ ﺯ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪ؟
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺮﻭﻡ
ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﻢ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺳﻬﺮﺍﺏ :
ﭘﺸﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﺷﻬﺮﯾﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﯿﭽﮑﺴﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﯼ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻋﺮﺻﻪ ﯼ ﻣﺎﺗﻢ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ .....