عزیزان ویسگونی من: بعضی از دوستان

عزیزان ویسگونی من: بعضی از دوستان
نسبت به واژه استاد حساسیت خاصی دارند . این واژه در وصف من کاملآ مجازیست .بارها تقاضاکرده ام : من را
با واژهایی چون : عمو, دائی , دادش و
امثالهم خطاب نمایند ولی موفق نشده ام
مهر و محبت دوستان همچون اقیانوس و
من قطره ای حقیر و ناچیز.
مع الوصف از آنجاکه در دنیای مجازی:
بعضا زنها خودرا مرد , و مردها خودرا
زن معرقی میکنند و نام اشخاص صاحب
پروفایل هم غیر واقعی و مشاغل عنوان شده هم بعضا غیر واقعیست لذا واژه استاد را در وصف من جدّی نگیرند.11ماه پیش که وارد ویس شدم.دوستان
مرا استاد خطاب میکردند و من سه بیت
شعر دراینمورد تقدیمشان کردم .ولی متأسفانه از من ناراحت شدند و اعتراص
کردند. امیدوارم شما با خواندن آن ناراحت نشوید:


* شاعرم , استاد استادم مکن .

بیهُده , با این نشان یادم مکن .


نیستم چون لایقِ گلواژه ات .

جانِ من , اینگونه پر بادم مکن .


جایِ هِندُ وانه در زیرِ بغل .

بیش از یک قاچ , دلشادم مکن .

.. =======================
با تشکر از بزرگی و بزرگواریهای شما
خواهران و برادران عزیز و گرانقدرم:
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان.