از جای خود برخیز و به بوستان ایمان برو وچون وارد شدی مقدا

از جای خود برخیز و به بوستان ایمان برو وچون وارد شدی مقداری ازریشه درخت  نیت  و دانه های   پشیمانی   و قدری از برگ تدبیر وتخم ورع و میوه  فهم و اندازه ای از شاخه های یقین 

و مغز اخلاص و پوست اجتهاد و مقداری از ساقه های  انابه و پادزهر
  تواضع  را گرفته ،
همه راباحواس جمع با دلی متوجه وفهمی سرشاربا انگشتان تصدیق و
کف   توفیق    میان طشت تحقیق میریزی و بااشک چشمانت شستشو
میدهی وآنگاه آنهارامیان دیگ امید ریخته به آتش  اشتیاق  می جوشانی
آنقدر تا مواد زائد ورسوبش جدا شود تا عصاره وخامه حکمت 
به دست بیاید سپس آنرا گرفته
در بشقاب تسلیم و رضاریخته و باد نفخ ونسیم استغفار برآن می دمی تا پیشتر از آنکه فاسد گردد خنک گردد و این شربت گوارا است .

آنگاه در جایی که آدمی نباشد و جز خدا کسی تو را نبیند می نوشی
این است دوای درد گناه که بزرگترین درد و بیماری انسانهای عالم است