من و دل

من و دل
گفتم که دلا بگذر،زین بلایِ جان سوزش
گفتا که بسوزاندم،چشمانِ جهان سوزَش
گفتم به چه می نازی،بودنش تو حاشا کن
گفتا که چه دانی زان،نازِ خانمان سوزش
گفتم زِ چه افتادی،در سکوتِ مرموزش
گفتا که چه میدانی،مژگانِ دهان دوزش
گفتم به درونْ آتش،از بهرِ چه سوزانی
گفتا که چه میدانی،از عشقِ نهان سوزَش
گفتم که چرا اینسان،نالان و به این روزی
گفتا که چه میدانی،زان رویِ چنان روزَش
گفتم که رها گردی،از داغِ جفا کارَش
گفتا که چه دانی زان،داغِ کهکشان سوزَش