شهریار در قصیده «حماسه ایران» به استقبال از حافظ شیراز چن

شهریار در قصیده «حماسه ایران» به استقبال از حافظ شیراز چنین می گوید:

سالها مشعل ما پیشرو دنیا بود
چشم دنیا همه روشن به چراغ ما بود
درج دارو همه در حُکم حکیم رازی
برج حکمت همه با بوعلی سینا بود
قرنها مکتب قانون و شفای سینا
با حکیمان جهان مشق خطی خوانا بود
عطر عرفان همه با نسخه شعر عطار
اوج فکرت همه با مثنوی مُلابود
داستانهای حماسی بسرود و بسزا
خاص فردوسی و آن همت بی همتا بود
کلک سحّار نظامی به نگارین تذهیب
کلک مشاطه طبعی که عروس آرا بود
پند سعدی کلمات ملک العرش عَلا
غزل خواجه سرود مَلااعلابود
عاشقی پیشه کن ای دل که به دستان گویند
وامقی بود که دل باخته عذرا بود
گر سخن از صفت قهر و غرور ملی است
کاوه ماست که بر قاف قرون عنقا بود…
خاتم گمشده را باز بجو ای ایران
که بدان حلقه جهان زیر نگین ما بود
شهریار از تو نوای نی و ناقوس خوش است
این غزل را نسب از کوس بلندآوا بود