بوسه‌ای نذر بکن، کافری‌ام را ببرد

بوسه‌ای نذر بکن، کافری‌ام را ببرد
سردی این تن نیلوفری‌ام را ببرد
وای اگر عشق- همین سرکش لجباز عجول-
 حرمت طایفه‌ی مادری‌ام را ببرد...
آنقَدَر فال زدی، شاخ نبات آمده بود...
سبز چشمان و تب دلبری‌ام را ببرد
با کسی از سفرَت حرف نزن، می‌ترسم
کفتر خانگی پاپری‌ام را ببرد
فرق باغ است و کویر، آنچه میان من و توست
کاش باران بزند، بی‌بری‌ام را ببرد
دست آخر منم و بی‌بی دل، پس نگذار
غیر تو هیچ کسی آخری‌ام را ببرد!
راستی! باد صبا واسطه‌ی خوبی نیست
سعی می‌کرد سحر، روسری‌ام را ببرد...