کاش جایزه نوبل را به درخت میدادن،

کاش جایزه نوبل را به درخت میدادن،
همان درختی که نقاب به صورت میزندکه غم.چهره اش نماین نشود و انگار نه انگارکه اتفاقی افتاده است،
ودوباره جوانه میزند.
و فقط جوانه زدنش را خواهیم دید وسبز شدنش را،
هیچگاه در زمان خزان سراغش را نخواهیم گرفت.
وبه بی برگی هایش نگاه نخواهیم کردوتاسف نخواهیم خورد.
بار بی برگی وتنهاییش را به تنهایی به دوش خواهد کشید،
زخم سیاه زمستان سردو تنهایی، تن رنجورش را خواهد لرزاند.
اماهیچکس گریه های خزانش را نخواهد دید وناله هایش را نخواهد شنید.
کاش جایزه نوبل را به درخت میدادن .
تونمیدانی،
ولی من میدانم چ دردی ریشه هایش میکشند
تو نگاه نکن که ،از سنگ ناله بر میخیزد ولی از درخت خیر،
درخت، همیشه در خودنالیده و گریسته ولی کسی این را نمیبیند ونمیداند ،
شاید تو ندانی وهرگز ،تارهای سفید را در لابه لای شاخه های خشکیده اش ندیده باشی.
شاید فقط ترک های بدنش را ببینی وصدایش را نشنوی وندانی آنقدر غرور دارد که ،
صدای خم شدن کمرش را درخت کناریش هم نشنود چه رسد به توکه رهگذری....
اماحال وروز درخت را فقط پیر مردی میداند که روزهارا تنهای تنها برروی نیمکت های سرد پارک،
شب میکند..
کاش جایزه نوبل را به درخت میدادن..
(ر__ش__ج__ر)