خودم را می زنم به بیداری

خودم را می زنم به بیداری
به خواب،
که سخت است
نبضت مدام بگوید:
چرا؟
چرا؟

خودم را می زنم
به خیابان های..
شب های..
سیگارهای..
های های ِ منی که از خلا پُر بود...
همین طور برای خودم می خندم
همین طور برای خودش اشک می آید.