این "بهار" میشد دو نفره باشد!

این "بهار" میشد دو نفره باشد!
غرورَت اگر پا درمیانی نمیکرد...
این بهار میشد؛
تکرارِ زمستان نباشد!
کمی کوتاه اگر می آمدی...
تمامِ درختان،تا بهارِ بعد
به یُمنِ حضورت،
شکوفه هایشان را نگه میداشتند!
شانه به شانه ام اگر می بودی...
رسمِ زمانه است شاید؛
تمامِ اتفاقاتِ خوب،تمامِ دلنشین ها
آنجا که باید رُخ دهند،
نیست میشوند!
یا آنقدر دیر اتفاق می افتند،
که تمامِ فصل ها زمستان شده است،
یا آنقدر زود که درختان هنوز
شکوفه نزده اند!