دیگر نمی نویسم . . .

دیگر نمی نویسم . . .

دیگر از احساسم به تو نمی نویسم . . .

دیگر نمی نویسم دوستت دارم . . .

دیگر نمی نویسم بعد از تو چه به روزم آمد . . .

دیگر نمی نویسم دل کندن از تو مانند جان دادن بود . . .

دیگر از روز های عاشقانه یمان نمی نویسم . . .

دیگر نمی نویسم که به شانه هایت نیاز دارم . . .

نمی نویسم محتاج عطر مردانه ات هستم . . .

دیگر از بی وفای قصه یمان نمی نویسم . . .

دیگر نمی نویسم با آوردن اسمت دلم جان می گیرد . . .

دیگر از خواب های بی تو نمی نویسم . . .

دیگر نمی نویسم به خاطر ” او ” چه با ” من ” کردی . . .

دیگر نمی نویسم چه بی رحمانه رهایم کردی . . .

چه بی رحمانه به گریه هایم خندیدی . . .

چه بی رحمانه صدای خنذه های عاشقانه تان تا خواب هایم آمد . . .

و چه بی رحمانه از سرت افتادم . . .

دیگر نمی نویسم دلم برای شانه به شانه راه رفتن با تو پر می زند . . .

دیگر نمی نویسم عشق تو تاوان سنگینی برای دلم بود . . .

نمی نویسم دیگر صدای خنده های صادقانه یمان در خانه نمی پیچد . . .

دیگر نمی نویسم برای با تو بودن چگونه جنگیدم . . .

و نمی نویسم چگونه سپاه منطق تو در برابر سپاه احساس من پیروز شد . . .

من . . .

دیگر . . .

هیچ . . .

نمی نویسم . . .