ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺬﺍﺭ

ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻭﻗﺖ ﺑﺬﺍﺭ
ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﯿﺶ ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺐ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺭﻓﻘﺎ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻣﺤﻠﺸﻮﻥ ﻳﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺩﺭﺏ
ﺩﺍﻏﻮﻥ ﻛﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺯﺩﻱ ﻛﻨﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ ... ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻳﻪ ﺍﻓﺴﺮ ﺑﺎ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺍﻭﻧﺠﺎ
ﺑﻮﺩ
ﭘﻠﻴﺲ ﺑﻬﺶ ﺩﺳﺘﺒﻨﺪ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﺪﻭﻭﻧﺪﺵ ﭘﺎﻱ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﭘﻴﺮﻫﻨﺶ ﻫﻢ ﭘﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻟﺨﺖ ﻭ ﻣﻠﺖ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻢ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺳﻨﮓ ﻭ ﭼﻮﺏ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻴﻜﺮﺩﻥ ... ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﺎﺭ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﻴﺸﻪ ﻳﻪ ﭘﺮﺍﻳﺪ ﻭ ﺷﻴﻜﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺯﺩﻱ ﻛﻨﻪ ﻛﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺶ ، ﺣﺪﻭﺩ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﻫﻔﺖ ، ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺩﺭﺑﻪ ﺩﺍﻏﻮﻥ ....
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻣﺘﺮ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﻓﺴﺮﻩ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﺭﻙ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻮﺗﻮﺭ ﺩﺳﺘﺒﻨﺪ ... ﻫﺮﻛﻲ ﺭﺩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻳﻪ ﻟﮕﺪ ﺑﻬﺶ ﻣﻴﺰﺩ ..
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﻛﻨﺎﺭﺵ ﭘﺎﺭﻙ ﻛﺮﺩﻡ ، ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻡ ﻳﻪ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﺍﺩﻡ ﺩﺳﺘﺶ ... ﻛﻨﺎﺭﺵ ﻫﻢ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻡ
ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﺟﺮﺍﺕ ﻧﻜﻨﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻬﺶ ﺗﻌﺮﺽ ﻛﻨﻪ ... ﻓﻘﻂ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﺮﺩﻡ ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ ﺍﻭﻧﻪ ، ﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﻨﮓ ﺍﻧﺪﺍﺯ ...
ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺮﻩ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺘﺎﺩﻩ ، ﻣﺮﻳﻀﻪ ، ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺖ ﻫﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﺍﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺰﻧﻲ ﺑﻬﺶ ﻣﺪﻳﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻲ ، ﻧﺰﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﻭ ، ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻴﺘﻴﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ
ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ .. ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﺍﻭﻣﺪﻥ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺩﺍﺭﻥ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺍﻱ
ﻣﻴﻜﻨﻦ ، ﻳﻜﻲ ﺑﺮﺍﺵ ﺗﻲ ﺷﺮﺕ ﺁﻭﺭﺩ ، ﻳﻜﻲ ﺑﺮﺍﺵ ﺁﺏ ﺁﻭﺭﺩ ... ﻫﻤﻮﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻬﺶ ﻟﮕﺪ ﻣﻴﺰﺩﻥ
ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭﻱ ﻫﺮﻛﺲ ﺗﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺘﻲ ﺑﺎ ﻳﻪ ﻛﺎﺭ ﻛﻮﭼﻴﻚ ﻳﻪ ﺑﺤﺚ ﺩﻳﮕﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻣﻴﺎﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﻳﻪ ﻛﻪ ﺩﻳﺸﺐ ﻳﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻳﻲ ﭘﺎﻱ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﻭ ﻟﺨﺖ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﻧﻲ ﻭ ﻛﺒﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﻫﺎﻱ ﮊﻭﻟﻴﺪﻩ ﻣﻴﺪﻭﻳﺪ ، ﻫﻲ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻣﻲ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﭼﻮﺏ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﻮ ﻣﻴﺸﺴﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺖ