ﻣــﺎ ﺁﺩﻣــﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻋــﺎﺷﻖ ﻣﯿﺸﯿــﻢ
ﺑــﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾـﻦ ﮐــﻪ ﺍﺯ ﺑـﻮﺩﻥ ﺑــﺎ ﻋﺸﻘﻤـﻮﻥ ﻟــﺬﺕ ﺑﺒـــﺮﯾﻢ ,
ﺗــﺮﺱ ﺍﺯ ﻧﺒـﻮﺩﻧﺶ ﺩﺍﻏـﻮﻧﻤـﻮﻥ ﻣﯿﮑــﻨﻪ !..
ﺷـﮑﺎﮐﻤــﻮﻥ ﻣﯿﮑﻨــﻪ ؛
ﺑــﺪ ﺩﻝ ﻣﯿﺸــﯿﻢ
ﺑــﺪ ﺧــﻠﻘﯽ ﻣــﯽ ﮐﻨﯿﻢ
ﺩﻋـــﻮﺍ ﻣﯿﺸﻪ ؛
ﺑــﯽ ﺍﺣﺘـﺮﺍﻣﯽ ﻣﯿﺸـﻪ
ﻗــﻬﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿـﻢ ﻭ ﺳــﺮﺩ ﻭ ﺳــﺮﺩﺗﺮ ﻣﯿﺸــﯿﻢ ...
ﺍﯾﻨــﺎ ﻫـﻤﺶ ﺑﺨــﺎﻃﺮِ ﺗــﺮﺱِ ﺍﺯ ﺩﺳـﺖ ﺩﺍﺩﻧﻪ ﻫﺎﺍﺍ ....