نو بهار است و من از دوری تو دل ریشم

نو بهار است و من از دوری تو دل ریشم
شب پر از دلهره و روز پر از تشویشم

همه ی شهر به فکر ِشب ِعیدند ولی
من ِسرگشته کماکان به تو می اندیشم

سال ِنو آمده و جامه ی نو بر تن ِخلق
رخت ِنو بی تو نیاید به تن ِدرویشم

شب ِعیش است و شب ِنوش، همه سرمستند
شد عزا عیش ِمن و نوش، مرا شد نیشم

نوبهار آمد و در بند ِزمستانم من
بی تو با سردترین روز ِزمستان خویشم

مثل ِپروانه ی عاشق که نشیند بر گل
نو بهار است بیا و بنشین در پیشم...