أحب

أحب
الدنیه من تفتر
تخلی الی کبر یصغر
وتخلی الچان ...تاج الراس
تحت رجل الزمن الاگشر
تذل الغالی ...وتخلیه
بذیال الدمع یعثر
تهز الچان ما ینهز
وفجأة .....کلشی یتبخر
الهیبه ...والقساوه اتروح
وکلشی بالعکس ینفر
تلگه الصوته عالی اهوای
اخرس ...یحچی ما یگدر
بلحظه
وکلشی یتغیر
البنیان یتطشر
ابن الخیر..یتحسر
والخدام یتأمر
های الدنیه من تفتر.