ما همان نسل نا بلد تاریخیم...؛ همان نابلدهای عاشقی...!

ما همان نسل نا بلد تاریخیم...؛ همان نابلدهای عاشقی...!
همان ها که فکر میکنیم عاشقی را از بر شده ایم و کامل یادمان داده اند اما نمیدانیم این ها همان خیال خام معروف است و از عشق تنها یدک کشیدن نامش بر زبان را یادمان داده بودند...!
اما حقیقت این است که ما، نه چیزی از این سه حرفی مقدس میدانیم و نه خطی از قوانین نانوشته ممنوعه اش خوانده ایم...!
عاشق شدن را از سر حیا یادمان ندادند و ما نیز ماندیم بین آنچه باید عاشقش میشدیم و آنچه آنها یادمان داده بودند...
یادمان ندادند اگر بنا بر عاشق شدن داریم چشم ظاهر ببندیم و با چشم دل قدم بر این راه بگذاریم...؛
یادمان ندادند عشق را با احساس زودگذر درونیمان آلوده نکنیم...؛
اگر کمی سر به کتاب های خاک خورده قدیمی میزدیم، میخواندیم که اگر عشق لیلی و مجنون اسطوره شد ، در بهترین کافه های شهر قرار های ملاقاتشان نبود.
ای کاش میخواندیم و میفهمیدیم، اگر عشق خسرو و شیرین تا به امروز نقل زبان ها بوده ، با اتومبیل های چند صد میلیونی به دستمان نرسیده و خاطره های عاشقیشان را در لوکس ترین خانه های شهر رقم نخورده...!
آری...!
ما همان نسل یادنگرفته هاییم که فقط ادعای عاشقی داریم و وقت عمل درجا میزنیم
اما‌...
تا کی میخواهیم نابلد بمانیم...؟
تا کجا...؟
بیایید خودمان به فکر خودمان باشیم...!
کمی هم خودمان یاد بگیریم و منتظر لقمه آماده دیگران نباشیم...!
یاد بگیریم این سه حرفی مقدس را...
بیایید یاد بگیریم تا بلکه آن همه دوستت دارم کوچ کرده به خانه برگردد...!