ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی 

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی 
شاید که نمی دانی این قصه ی شیدایی
طوفانزده ی طاقت چون زورق بی جانم
دیگر چه زمن خواهی ای وحشی دریایی
از حال چه می پرسی؟ ویران و خرابم با
چشمی که زحد برده بی رحمی زیبایی!
آیینه نتاباند خورشید نگاهت را
در پیش شررهایش، شمس است مقوایی
شد بیشه ی انبوهی همسایه ی مژگانت
در سایه ی شیرینش، نخلی همه خرمایی
بر سینه ی در یا و یک جنگل بارانی؟!
رویا نتواند بود این قدر تماشایی!!
درمان نشود دردم با توصیه و مرهم
دردا که بر این سینه زخمی زده ای کاری
حالم متلاطم شد از این دل هرجایی
پرهیز نمی فهمد یا صبر و شکیبایی
ترسم نشود رامم با این همه خودداری
شاید که به بار آرد بدنامی و رسوایی
هر لحظه مروری ازتاریخ پر از تکرار
گوید نه فقط شیرین این قصه ی تکراری
این بار نمی خواهم اعجاز سلامت را
درمان همه دردم، این گونه ی بیماری
مبعوثی این خلوت، با معجزه آسان کن
اسباب رهایی را از این غم شیطانی
یاری نکند دیگر این حافظه ی جاری
آیت شو و راهی ده ای حافظ قرآنی!