وطن هر چند گويي آب و خاك است                

وطن هر چند گويي آب و خاك است                
ولي پاكان ز سودايش هلاك است
چه راز است اين كه جان آفتابي                      
اسير آمد به مهر جان آبي
ميان خاك و خون رازي نهان است                   كز آن آگه، نه هر آلوده جان است
در آن ميدان كه از خون سواران                       بر آيد خاك، رنگ لاله زاران   
شود فاش آنچه بين خاك و خون است               قلم حيران، زبان اينجا زبون است
وطن تنها نه شهر و كوه و دشت است                وطن هستي، هويت، سرگذشت است
وطن شور شراره «شاهنامه» است                    يل دشمن شكار شاهنامه است
وطن را انفس و آفاق بنگر                             به چشمه «حكمت الاشراق» بنگر
وطن باشد حريم آشنايي                             ز بيدل تا نظامي تا سنايي
وطن غيرت، شرف، از خود گذشتن                 وطن ... تاريخ را با خون نوشتن
قزلباشان گمنام جوانمرد                             بسيجي هاي خاكي، آسمان گرد
وطن، هستي، هويت، خاك و خون، جان         وطن اين است ايران... آري ايران
تنيده ياد تو در تار و پودم                          بود لبريز از مهرت وجودم