ای که زلف تو ولی نعمت مشک ختن است

ای که زلف تو ولی نعمت مشک ختن است
وز لطافت بدنت جلوه گر از پیرهن است

بس زشرم دهنت غنچه لب خویش گزید
اینک آلوده بخوناب لبانش دهن است

بیستون تیشه زدن کوهکنی نیست ولیک
هرکس اندردل تو را رخنه کند کوهکن است

مردم از چاه برند آب و مرا زآتش عشق
آبرویم برد آن چه که تو را بر ذقن است

گز ز زلفت نبرد شانه شکن رنجه مباش
که درستی سر زلف تو اندر شکن است

بدلم زآتش جورت نبود آه بلی
دود از آن ملک نخیزد که تواش راهزن است

نارون را اگرش جای بباغ است چرا
باغ رخسار تو برآن قد چون نارون است