ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ...

ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﻪ ﻳﻚ ﻛﻤﺪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻛﻔﺶ ﻫﺎﻱ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺩﺍﺭ ﺩﻩ ﺳﺎﻧﺘﻲ ﺩﺍﺭﻡ 
ﻧﻪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻫﺎﻱ ﺷﺐ ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻲ 
ﻧﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﻱ ﻣﺎﺭﻛﺪﺍﺭ ﻭ ﮔﺮﻭﻥ 
ﻧﻪ ...
ﻧﻪ ﻛﻴﻒ ﻫﺎﻱ ﻟﻮﻳﻴﺲ ﻭﻳﻠﺘﻮﻥ 
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ ...
ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻴﻦ ﻭ ﺗﻲ ﺷﺮﺕ ﻭ ﺗﺎﭖ ﻫﺎﻱ ﺭﻧﮕﻲ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ ﺍﻡ 
ﺁﻝ ﺍﺳﺘﺎﺭ ﺑﭙﻮﺷﻢ ﻭ ﻫﻨﺪﺯﻓﺮﻱ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ 
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻱ ﻛﻨﻢ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﻓﻜﺎﺭﻡ 
ﻣﻦ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻫﺎﻱ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻴﻨﻲ 
ﺑﺎ ﮔﻠﻬﺎﻱ ﺭﻳﺰ ﻳﺎﺱ ﺭﺍ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ 
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺳﭙﺮﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ 
ﻭﻟﻲ ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﺍﻧﻢ 
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻮﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ 
ﺭﻧﮓ ﭘﺎﺭﺗﻲ ﻫﺎﻱ ﭘﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﻱ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻡ
ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﺩﻟﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ 
ﺷﺐ ﻫﺎ ﺑﻴﺨﻮﺍﺑﻲ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ 
ﺑﺲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ 
ﮔﺎﻫﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺑﺮﺩﻩ 
ﻭﻟﻲ ﻣﻦ ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺐ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻩ ﺍﻡ ﻭ 
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺑﺮﺩﻩ ...
ﻣﻦ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻨﺪﻡ 
ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺑﻐﻀﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ  ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ 
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻡ ﺭﺍ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻧﻤﻲ ﺗﺮﺳﻢ 
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻮﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ ﻧﻤﻲ ﻫﺮﺍﺳﻢ 
ﻣﻦ ﮔﺎﻫﻲ ﺣﺘﻲ ﺑﻲ ﻛﻼ‌ﺱ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻨﻢ ...
ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺻﻼ‌ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ 
ﺷﺎﻝ ﺳﺮﻡ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺎﻝ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ 
ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ 
ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻨﻢ ...
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ 
ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪ 
ﺑﻴﺨﻴﺎﻝ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻫﺎﻱ ﻛﻔﺶ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ 
ﻭ
ﻛﺘﺎﻧﻲ ﭘﻮﺷﻲ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻛﻮﺗﺎﻫﺘﺮ!
ﻣﻦ ﺳﺎﺩﮔﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﺲ ﻭ ﻣﺪﻱ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﻓﺮﻭﺧﺖ ...