می گویند آن قدیم ها که مثل امروز فراوانی نبود ، رسم بر ای

می گویند آن قدیم ها که مثل امروز فراوانی نبود ، رسم بر این بود که صاحب خانه برای میهمان سفره می انداخت ولی به فرزندان خودش اجازه ی خوردن نمی داد تا اول مهمان بخورد و اگر چیزی ماند به بچه ها برسد!
مثل اینکه این داستان شده فقره ی کار دولت اعتدال! بحمدالله مشکل تحریم ها حل شده و از این پس در کاخ ریاست جمهوری میهمانی پشت میهمانی برقرار است . مهمان ها توی صف ایستاده اند که از سفره ی بزرگ نفت و گاز و پتروشیمی و صنایع لقمه ای در دهان بگذارند. مهمان را باید سیر کرد ولی برای آبرو داری باید نیازمندان خود را گرسنه نگاه داشت و گفت که اگر چیزی ماند ؛ بصورت یارانه ی نقدی و سبد کالا به حلقوم شما ریخته خواهد شد.
می گوئید چطور؟ کافیست دقت کنید که برای سال شمسی آینده بودجه ی حقوق و مزایای نهاد ریاست جمهوری 63 درصد افزایش یافته است و رسیده است به ۱۲۴ میلیارد تومان ناقابل!
اصلا اهمیت ندارد که کارخانه پشت کارخانه تعطیل می شود و کارگران دسته به دسته اخراج و راهی دستفروشی و فلاکت می شوند. کارگارانی که برای دریافت ماهها حقوق عقب افتاده صبح تا شب دم درب مجلس و همین نهاد ریسات جمهوری سیخ می ایستند و کسی حتا نگاه شان نمی کند. چرا؟ چون مهم این است که توی در و همسایه ، بین جامعه ی ملل سربلند باشیم تا نعوذبالله نگویند که ایرانی ها گشنه گدا هستند. مغز کسی را هم خر نخورده که از وضع طبقه ی کارگر ایران و تعداد خودکشی کارگران و کودکان کارگر و ... خبری بگیرد و اوقاتش را تلخ کند.
بهر حال باید با کمی " تدبیر " به مهمان ، به کمپانی های چند ملیتی و غارتگران بین المللی نوید داد که " امید " از آن شماست و حی علی
خیر العمل ... کارگر فوق فوقش می میرد دیگر
... مگر جز این است. والله ...


#طاهره یاس