.

.
دیگر باید بروم
به جایی خارج از این خاک..
آنقدر دور شوم
آنقدر در بی نهایت غرق شوم
که یا راه برگشت را گم کنم
یا زمانی بازگردم
که از انسان، از تقابل انسان ها
و از گلوله های بی شمار،
چیزی باقی نمانده باشد.
آنوقت می آیم که
در چشم های هیچ حیوانی
ترس،پرسه نزند،
و هیچ درختی، قربانیِ سنگ و آهن نشود.
.
سپهر آهنگی