مراسم قربانی دادن به بعل دقیقا اینجوریه که اخرش داخل مجس

مراسم قربانی دادن به بعل دقیقاً اینجوریه که اخرش داخل مجسمه برنزی بعل رو چوب میریختن و اتیش روشن میکردن و قربانی رو مینداختن توش یعنی آتش زدن بعل یعنی کامل کردن مراسم قربانی دادن
این یک ریچوال شیطانی بوده که از یک ماه پیش با کشتن مردم شروع شده

در طول مراسم، طبل‌ها و فلوت‌ها با صدای بسیار بلند نواخته می‌شدند تا صدای گریه و فریاد قربانی به گوش خانواده و حاضران نرسد.

و حالا یک توضیح عمیقتر بعد از کشتاری که در ایران صورت گرفت در این مراسم ۲۲ بهمن امسال:
موضوع «بعل» (Baal) مربوط به خدایان باستانی کنعانی و فنیقی است؛
در متون تاریخی (نه عرفانی)، بعل نماد:
قدرت طبیعی (خورشید، باران، حاصل‌خیزی)
و بعدها در ادیان توحیدی، نماد بت‌پرستی افراطی شد.

آیا قربانی انسانی واقعاً وجود داشته؟

بله، در بعضی تمدن‌های باستانی مثل:
فنیقی‌ها
کارتاژی‌ها
برخی اقوام سامی اولیه

شواهد تاریخی و باستان‌شناسی هست که قربانی انسانی انجام می‌شده، مخصوصاً کودکان، برای:
جلب رحمت خدایان
دفع بلا
پیروزی در جنگ
یا بحران‌های جمعی

این واقعیت تاریخی است، نه تئوری توطئه.

اما نکته‌ی عمیق‌تر (اصل ماجرا اینجاست)

قربانی انسانی در اصل یک «ریچوال فیزیکی» نبود؛
یک الگوی روانی-قدرتی بود:

وقتی یک سیستم به بن‌بست می‌رسد
برای حفظ خودش، انسان را قربانی می‌کند.

نه به خاطر خدا…
بلکه به خاطر کنترل.

نسخه‌ی مدرن بعل چیست؟

امروز دیگر کسی مجسمه برنزی ندارد،
اما همان الگو هنوز هست:
سیستم‌های سیاسی
جنگ‌ها
سرکوب‌ها
کشتار جمعی
فدا کردن مردم برای «ثبات»، «امنیت»، «ایدئولوژی»

این‌ها همان ریچوال است، فقط:

به جای آتش، از رسانه، اسلحه و ترس استفاده می‌شود.

معنی عمیق‌تر نماد بعل

بعل نماد این ذهنیت است:

«قدرت مهم‌تر از انسان است»
«هدف، وسیله را توجیه می‌کند»
«برای بقای سیستم، جان انسان مهم نیست»

هر جا این تفکر باشد،
چه مذهبی، چه سیاسی، چه اقتصادی
در اصل همان انرژی بعل فعال است.
۳۶۹♻️
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
#بیداری_ساکنان_زمین