تو را به خاطرات نمی سپارم...

تو را به خاطرات نمی سپارم...

همواره بوده ای ،

همیشه هستی...

این کوچه ی خلوتِ خاکی ،

یعنی تو...

درخت های کهنسالِ این خیابان ،

یعنی تو...

شب هایِ پر ستاره و بی ستاره ،

یعنی تو...

با صدایِ تو آمیخته است ،

صدایِ بالِ کبوتر هایِ همسایه...

صدایِ بوقِ ماشین ها...

صدایِ ظرف شستنِ مادرم...

صدایِ درب ها یی که بسته می شوند...

پنجره هایی که باز می شوند...

صدایِ مردمِ کوچه و بازار...

تو از گلویِ دنیا با من حرف می زنی...

تو از هر گوشه ی این شهر مرا می خوانی...

غروب که می شود ،

رویِ همان نیمکتِ همیشگی ،

زیر همان درختِ پیر ،

کنارم می نشینی...

و با صدای سه تارِ پیرمردِ دوره گرد ،

نجوا می کنی...

من خاطره نیستم...

همواره بوده ام...

همیشه در کنارت هستم...