گاه گاهی فریبم می دهد/این گم شده ی تنهایی...!

گاه گاهی فریبم می دهد/این گم شده ی تنهایی...!
نشدتورابرای فردای خودم پس انداز کنم.
قدم به قدم وعده های قشنگ داده ای...!
همیشه زبان وحالت دوپاسخ داشت ،،،،،،
حسادت وحصار.
جسارت مراببخش که آسمانم همیشه آبی بود//گاه لکه های ابرسیاه وگاه ویرگول های شک وتردیدرا
توی ذهن وخیالم تو معناکرده ای!
جغدخیال جنگل درمه/فردای مراضجه می کشد.
میان من وتوفاصله هاست.
دوباره تو
کلاغان؛احساسم ،،،،،
ذهن وخیال مراشلوغ کرده اند.
تابه شنبه ی نیامده ؛
به بوی باران
به صبحی که چایی راسرد
وسلام رابدون جواب درسکوت بریزم...!