بوم را گذاشتم جلوے پنجره

بوم را گذاشتم جلوے پنجره
نشستم تصویرِ رفتنت را
نقاشے کنم
به جایش
درد کشیدم…
آه کشیدم
زجر کشیدم...
بلند شدم
غذایے که دوست داشتے را پختم
و به جایش غصه خوردم
حرص خوردم..
زمین خوردم از نبودنت...
رفتم روے ایوان
انتظارِ برگشتنت را
مچاله کردم توے سیگارم
و به اندازه "یک دَرد"
به آسمانِ شیراز اضافه کردم...
برگشتم توے اتاق
به چشم هات روے دیوار خیره شدم
و آرزو کردم کاش
تو هم قلم مو را برداشته بودے
و به جاے تمامِ این ها
دست کشیده بودے از رفتنت...