گلایه عادت چشمان خیس و بارانیست

گلایه عادت چشمان خیس و بارانیست
دلم گرفته تر از ابرهای طوفانیست

چقدر ساده دل از خانهء دلم کندی
چقدر خاطره در کنج خانه زندانیست

همیشه عمر خوشی ها و خنده ها کوتاه
و گریه پشت مسافر چقدر طولانیست

حکایت من و تو، بازگشت، کور شدن
شبیه یوسف مصری و مرد کنعانیست

بهار دلخوشی ام روی دامنت جا ماند
تکان ندادی و رفتی دلم زمستانیست

کنار جادهء غربت غریبه ای می گفت
به هر کجا بروم آخرش پشیمانیست...