پادشاه ایران بود کورش کبیر،

پادشاه ایران بود کورش کبیر،
بندگی میکردند او را کبیر و صغیر.

پادشاهی بود عادل و دادگر،
بی مثال مانند پیمبر.

برای مردمانش بود نور دو عین،
آمده است در قران نامش ذولقرنین.

این پادشاه مهربان با دل شیر،
زپای بردگان باز کرد غل و زنجیر.

کینه و نفرین از مردم به زیر خاک کرد،
او بود دنیا را ز برده داری پاک کرد.

دستور داد تا که تخت جمشیدش بنا شود،
هرچند که میدانست بعد او احیا شود.

حتی دعا می کرد مردم را شبانه،
ندا داد مردم را به خدای یگانه.

او دعا کرد ایران را از سه نظر،
تا بماند جاودان و بدور از خطر.

اول دعا کرد که زبان مردمش به دور باشد از دروغ،
تا نباشد زندگی زیبایشان بی فروغ.

دوم دعا کرد بدور باشد از شر دشمن،
تا نداشته باشد کودکی زخمی به تن.

و سومین دعایش بود این چنین،
بدور باشد از شر خشک سالی این سرزمین،
تا گرسنگی نیاید سراغ این مردم اهل دین.

دستور داد تنش بدون مومیایی سپارند به خاک،
تا این پاک تنش شود جز ایران پاک.

بنا به فرموده ی زرتشت خوش نام ونیک،
به مردم ندا میداد
پندار نیک
گفتار نیک
کردار نیک
mohammad.solaimaniاز خودم